دروس - واقع شود و وقت گرانقدر خودش را با اين حرفهاى بى جا و پرداختن به مسايل بىفايده تلف كند . « 1 » روزى در ماشين به راديو گوش مىدادم ؛ كه در رابطه با « وقت » مطالبى بيان شد و ضمن آن اشاره شد كه : وقت طلا نيست ! نمىشود گفت : وقت طلا است ! بلكه وقت بالاتر از طلا است ؛ چراكه طلا را مىتوان خريد ؛ اما چگونه مىتوان وقت را خريدارى كرد ؟ پس ارزش وقت از طلا والاتر و بالاتر است . « 2 » به همين جهت آيا صحيح است طلبه با توجه به چنين موقعيتى كه دارد فكر ، استعداد ، نيرو و وقت خودش را در رابطه با امورى غير از مسئوليت خودش صرف كند ؟ ! حال ؛ فرقى ندارد كه چه نوع مسئوليت و وظيفه‌اى داشته باشد . وظيفهء ما - مخصوصاً بعد از پيروزى انقلاب - خيلى زياد و سنگين شده است ، به طورى كه اگر يك عمر صد ساله هم داشته باشيم باز نمىتوانيم به تمام وظايف خودمان عمل كنيم « 3 » و انصافاً اين سخنِ بسيار ارزنده و لطيفى است . آخرين خصوصيتى كه حضرت بيان مىفرمايد ، كم‌حرفى است . « 4 » عاقل هنگام گويش ، بجز سخن راهگشا و مفيد چيزى نمىگويد .

--> ( 1 ) . قَالَ أميرالمؤمنين ( ع ) : اتَّقُوا اللَّهَ تَقِيَّهءَ مَنْ شَمَّرَ تَجْرِيداً وَ جَدَّ تَشْمِيراً وَ كَمَّشَ فِى مَهَلٍ وَ بَادَرَ عَنْ وَجَلٍ وَ نَظَرَ فِى كَرَّهءِ الْمَوْئِلِ وَ عَاقِبَهءِ الْمَصْدَرِ وَ مَغَبَّهءِ الْمَرْجِع . ( نهج البلاغه ، خ 210 ، ص 506 ) حريم خداوند را حفظ كنيد همانند انسان وارسته‌اى كه خود را آماده كرده و در بهره بردن از فرصت‌ها كوشيده و هراسان در اطاعت خداوند تلاش كرده و در دنياى زودگذر و پايان زندگى و عاقبت كار به درستى انديشيده است ! ( 2 ) . قَالَ أميرالمؤمنين ( ع ) : اضَاعَهُ الْفُرْصَهِ غُصَّه . ( بحار الأنوار ، ج 68 ، باب 66 ، ص 209 ) وعنه ( ع ) : بَادِرِ الْفُرْصَهءَ قَبْلَ أَنْ تَكُونَ غُصَّهءً . ( نهج البلاغه ، ص 402 ) استفاده نكردن و به هدر دادن فرصتها پشيمانى و اندوه مىآورد . در حديث ديگرمى فرمايد : پيش از آن كه فرصت از دست برود و اندوه به بار آورد ، از فرصت‌ها استفاده كنيد . ( 3 ) . قَالَ أميرالمؤمنين ( ع ) : الْفُرْصَهُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ فَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَيْر . ( بحار الأنوار ، ج 68 ، باب 81 ، ص 329 ) فرصت‌ها چون ابرها مىگذرند ، پس فرصت‌هاى نيك را غنيمت شماريد . ( 4 ) . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ( ص ) : إِذَا رَأَيْتُمُ الْمُؤْمِنَ صَمُوتاً فَادْنُوا مِنْهُ فَإِنَّهُ يُلْقِى الْحِكْمَهءَ وَ الْمُؤْمِنُ قَلِيلُ الْكَلَامِ كَثِيرُ الْعَمَلِ وَ الْمُنَافِقُ كَثِيرُ الْكَلَامِ قَلِيلُ الْعَمَلِ . ( بحارالأنوار ، ج 75 ، باب 25 ، ص 296 و تحف العقول ، ص 383 ) وقتى مؤمن را خاموش يافتيد به او نزديك شويد و همراه او شويد ؛ زيرا او حكمت را القا مىكند و مؤمن كم‌حرف و كثيرالعمل است ؛ ولى منافق پرحرف و كم‌كار است .